Σοφοκλής Πέππας: Αφιέρωμα στην βραχνή φωνή του ελληνικού θεάτρου και ο αξέχαστος Μπαμπαστρούμφ
Ο Σοφοκλής Πέππας υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς και χαμηλών τόνων ηθοποιούς της γενιάς του. Αν και το ευρύ κοινό τον θυμάται κυρίως από τη χαρακτηριστική φωνή που χάρισε στον Μπαμπαστρούμφ στα θρυλικά «Στρουμφάκια», η πραγματική του
καλλιτεχνική αξία βρισκόταν στο θέατρο, εκεί όπου έχτισε μια σπουδαία πορεία δεκαετιών με μεγάλους ρόλους, απαιτητικές συνεργασίες και βαθιά υποκριτική δύναμη.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη, από όπου αποφοίτησε το 1970. Οι καθηγητές και οι άνθρωποι του θεάτρου διέκριναν από νωρίς το ταλέντο του.
Σύμφωνα με μεταγενέστερα αφιερώματα, του είχε προταθεί ακόμη και υποτροφία για το περίφημο Actors Studio, την οποία τελικά δεν ακολούθησε.
Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 1972 στον θίασο του Δημήτρης Μυράτ, στο έργο «Παράξενο Τάμα». Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μια μακρά διαδρομή στο ποιοτικό ελληνικό θέατρο, μακριά από εύκολες εμπορικές επιλογές. Συνεργάστηκε στενά με το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργος Μιχαηλίδης, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι «Μπουλουκτσήδες», «Κυριακάτικος Περίπατος» και «Τρικυμία».
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τη Μπέττυ Αρβανίτη και τη Θεατρική Εταιρεία Πράξη. Εκεί απέδειξε το εύρος του ως ηθοποιός, παίζοντας σε απαιτητικά έργα σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου όπως:
«Ο Φερνάντο Κραπ μου έγραψε ένα γράμμα»
«Η Κυρία από τη Θάλασσα»
«Ο Χρόνος και το Δωμάτιο»
«Παλιοί Καιροί»
«Το Παιχνίδι των Ρόλων»
«Μια Πιθανή Συνάντηση»
Η μεγάλη σχολή του Βογιατζή
Από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του ήταν οι συνεργασίες του με τον Λευτέρης Βογιατζής. Οι παραστάσεις «Οι Αγρίκοι» και κυρίως ο «Θείος Βάνιας» θεωρούνται μέχρι σήμερα ιστορικές για το ελληνικό θέατρο.
Ο Πέππας, με εσωτερικότητα, λεπτότητα και συγκρατημένη δύναμη, κατάφερε να δημιουργήσει έναν από τους σημαντικότερους «Θείους Βάνια» που παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα.
Η ερμηνεία αυτή τού χάρισε το 2008 το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης», μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις για θεατρικό ηθοποιό στην Ελλάδα.
Το αρχαίο δράμα και το Εθνικό Θέατρο
Ο Σοφοκλής Πέππας υπηρέτησε με συνέπεια και το αρχαίο δράμα. Συμμετείχε σε παραστάσεις του Εθνικό Θέατρο όπως:
«Πέρσες»
«Αντιγόνη»
«Ικέτιδες»
«Ιφιγένεια εν Ταύροις»
«Φιλοκτήτης»
Η σκηνική του παρουσία ήταν επιβλητική χωρίς υπερβολές. Διέθετε μια σπάνια υποκριτική ποιότητα: μπορούσε να γεμίσει τη σκηνή με ελάχιστες κινήσεις και μόνο με τη φωνή του.
Η φωνή που έγινε παιδική ανάμνηση
Παρότι ο ίδιος αφιερώθηκε κυρίως στο θέατρο, χιλιάδες Έλληνες τον έμαθαν χωρίς να βλέπουν ποτέ το πρόσωπό του. Η βαθιά, βραχνή και ζεστή φωνή του έγινε η φωνή του Μπαμπαστρούμφ στη θρυλική ελληνική μεταγλώττιση των «Στρουμφ».
Για μια ολόκληρη γενιά παιδιών της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η φωνή του ταυτίστηκε με σοφία, καλοσύνη και ασφάλεια. Μέχρι σήμερα πολλοί αναγνωρίζουν αμέσως τη χροιά του όταν ακούν παλιές μεταγλωττίσεις.
Δείτε το βίντεο:
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Παρότι δεν υπήρξε «σταρ» της τηλεόρασης, είχε αξιοσημείωτη παρουσία σε σειρές που άφησαν εποχή:
«Λούνα Παρκ»
«Λωξάντρα»
«Άφρικα»
«Μετράω Στιγμές»
«Η Αίθουσα του Θρόνου»
«Ο Θησαυρός της Αγγελίνας»
«Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα»
Στον κινηματογράφο ξεχώρισε ιδιαίτερα στην ταινία «Η Σκόνη που Πέφτει», για την οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Καΐρου το 2004.
Ένας καλλιτέχνης χαμηλών τόνων
Ο Σοφοκλής Πέππας δεν επιδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα. Οι συνάδελφοί του μιλούσαν για έναν άνθρωπο με ήθος, πειθαρχία και αφοσίωση στην τέχνη. Προτιμούσε να «μιλά» μέσα από τους ρόλους του και όχι μέσω τηλεοπτικής προβολής ή συνεντεύξεων.
Η «Καθημερινή» τον χαρακτήρισε εύστοχα «βραχνή φωνή, χαμηλό προφίλ», περιγράφοντας ακριβώς την καλλιτεχνική του φυσιογνωμία.
Το τέλος και η παρακαταθήκη
Ο Σοφοκλής Πέππας έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαρτίου 2012, σε ηλικία 63 ετών. Η απώλειά του προκάλεσε συγκίνηση στον θεατρικό κόσμο, καθώς θεωρούνταν ένας από τους πιο ουσιαστικούς και καλλιεργημένους ηθοποιούς της γενιάς του.
Δεν υπήρξε ποτέ «τηλεοπτικός σταρ» με τη συνηθισμένη έννοια. Ήταν όμως κάτι ίσως πιο σημαντικό: ένας ηθοποιός που υπηρέτησε αθόρυβα και με συνέπεια το ελληνικό θέατρο για πάνω από σαράντα χρόνια, αφήνοντας πίσω του σπουδαίες ερμηνείες και μια φωνή που δεν ξεχνιέται.
