Πέθανε σε ηλικία 83 ετών, ο Τσακ Νέγκρον, ιδρυτικό μέλος και βασική φωνή των Three Dog Night. Ο τραγουδιστής άφησε την τελευταία του πνοή στις 2 Φεβρουαρίου στο σπίτι του στο Στούντιο Σίτι της Καλιφόρνιας, με την οικογένειά του στο πλάι του, όπως ανέφερε εκπρόσωπός του.
Αιτία θανάτου δεν ανακοινώθηκε, ωστόσο σε σχετική ενημέρωση επισημάνθηκε ότι επί δεκαετίες αντιμετώπιζε χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) και ότι τους τελευταίους μήνες είχε παρουσιάσει καρδιακή ανεπάρκεια.
Γεννημένος στο Μανχάταν στις 8 Ιουνίου 1942 και μεγαλωμένος στο Μπρονξ, ο Νέγκρον τραγουδούσε από μικρός σε doo-wop σχήματα, ενώ ασχολήθηκε και με το μπάσκετ.
Μετά το σχολείο, μετακόμισε στην Καλιφόρνια για σπουδές και αθλητισμό, αρχικά στο Allan Hancock College στη Σάντα Μαρία και στη συνέχεια στο California State University στο Λος Άντζελες. Στην πόλη όπου θα τον σημάδευε καλλιτεχνικά, άρχισε να κινείται στη μουσική σκηνή και το 1967 συνίδρυσε τους Three Dog Night μαζί με τον Ντάνι Χάτον και τον Κόρι Γουέλς.
Με επιρροές από R&B, rock’n’roll και doo-wop, το συγκρότημα εκτόξευσε την πορεία του με το «One (Is The Loneliest Number)», τραγούδι του Χάρι Νίλσον, που ανέβηκε μέχρι το Νο 5 του Billboard Hot 100.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Three Dog Night έχτισαν ένα μοναδικό αποτύπωμα ως συγκρότημα που έφερνε στο mainstream τραγούδια άλλων δημιουργών, καταγράφοντας 21 διαδοχικές επιτυχίες στο Top 40 από το 1969 έως το 1975.
Ανάμεσά τους, το δις υποψήφιο για Grammy «Joy to the World» του Χόιτ Άξτον, το «Eli’s Coming» της Λόρα Νάιρο, το «Mama Told Me Not to Come» του Ράντι Νιούμαν και το «An Old-Fashioned Love Song» του Πολ Γουίλιαμς.
Σε εξώφυλλο αφιέρωμα του Rolling Stone το 1972, το περιοδικό σημείωνε ότι οποιοδήποτε τραγούδι έμπαινε σε άλμπουμ τους «είναι πιθανό να γίνει επιτυχία» μέσω airplay και ραδιοφωνικής ανταπόκρισης.
Την ίδια περίοδο, οι Three Dog Night γέμιζαν τις εμφανίσεις τους και, όπως αναφέρεται, ξεπερνούσαν σε έσοδα σχήματα και ονόματα όπως οι Sly and the Family Stone, οι Creedence Clearwater Revival, ο Έλβις Πρίσλεϊ και ακόμη και οι Rolling Stones.
Σε συνέντευξή του το 1998 στη Las Vegas Sun, ο Νέγκρον είχε περιγράψει πώς είχε αλλάξει ο τρόπος που έβλεπε την επιτυχία και τη ζωή: «Έμαθα ότι για μένα, το να βγω εκεί έξω και να προσπαθήσω να κάνω 50 νούμερο 1 ή να πουλήσω άλλα 90 εκατομμύρια δίσκους δεν θα μου κάνει τίποτα».
Και συνέχιζε: «Ξέρω τι με φτιάχνει: να κάνω τη δουλειά, να είμαι μουσικός… να βγάζω τα προς το ζην, να φροντίζω την οικογένειά μου και να έχω τις προτεραιότητές μου σε τάξη».
Σε άλλο σημείο, τόνιζε: «Πρέπει να βρεις λίγη ειρήνη μέσα σου· πρέπει να συμφιλιωθείς με τα χαρίσματά σου, τα ελαττώματά σου… και να μάθεις να αγκαλιάζεις τη ζωή σου» και κατέληγε: «Απολαμβάνω περισσότερα από τη ζωή απ’ ό,τι ποτέ, εξαιτίας αυτού».
