Ο Βασίλης Τσάγκλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα διακριτικό αλλά σημαντικό αποτύπωμα στον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Ήταν ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που μπορεί να μην ήξερες το όνομά τους, αλλά σίγουρα θυμόσουν το πρόσωπό τους.
Ένας ηθοποιός με διακριτική αλλά έντονη παρουσία
Ένας ηθοποιός που ίσως ποτέ να μην είχες συγκρατήσει το όνομά του, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχάσεις τη μορφή του
Τον θυμάμαι από τότε που είχαμε μόλις αποφοιτήσει από τη σχολή κινηματογράφου και κάναμε τα πρώτα μας βήματα. Ψάχναμε πρόθυμους επαγγελματίες που θα μπορούσαν να στηρίξουν τις ερασιτεχνικές μας προσπάθειες.
Κι εκείνος, με απόλυτη ευγένεια, απλότητα και αυτοπεποίθηση, μου είπε κάποτε στην Πλάκα: «Μη σε νοιάζει, θα κάνω καλά αυτό που θες. Ξέρω, ξέρω…».
Δείτε το βίντεο:
Μια πορεία πλούσια αλλά χωρίς πρωταγωνιστικούς ρόλους
Αυτή η απλή φράση «ξέρω, ξέρω» ενσάρκωνε όλη την εμπειρία και την ήρεμη δύναμη του Τσάγκλου. Αν και δεν κράτησε ποτέ τον ρόλο του πρωταγωνιστή, η συμμετοχή του σε εμβληματικά έργα ήταν σημαντική: από τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου όπως οι «Μέρες του ’36», «Θίασος», «Κυνηγοί» και «Ταξίδι στα Κύθηρα», μέχρι τον «Αστραπόγιαννο» του Νίκου Τζίμα, το «Εν πλω»
με τη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, το «Made in Greece» του Χάρρυ Κλυνν, το «Με τον Ορφέα τον Αύγουστο» του Γιώργου Ζερβουλάκου, αλλά και τις μεταγενέστερες συμμετοχές του σε «Μιρουπάφσιμ», «Uranya», «Ο γιος του φύλακα» και «Καντίνα».
Θυμάμαι με ιδιαίτερη συγκίνηση τη συμμετοχή του στις «Νύχτες της Ομόνοιας» του Ανδρέα Ταρνανά το 1987, όπου ενσάρκωσε έναν πατέρα μελαγχολικό, με ρόλο που θύμιζε εκείνον του «Άγγελου» (1982) του Γιώργου Κατακουζηνού. Ήταν ρόλοι σιωπηλοί, βαθείς, ανθρώπινοι, που μόνο ένας ηθοποιός σαν τον Τσάγκλο μπορούσε να αποδώσει με τόση αυθεντικότητα.
Μια γνωστή μορφή ανάμεσα στους “άγνωστους”
Ανήκε σε εκείνη τη γενιά των δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών που, αν και το όνομά τους δεν ήταν πάντα γνωστό, το πρόσωπό τους ήταν αδύνατο να το ξεχάσεις. Ήταν στην ίδια κατηγορία με ανθρώπους όπως ο Μιχάλης Γιαννάτος και ο Αθηνόδωρος Προύσαλης – μορφές αναγνωρίσιμες και αγαπητές, ιδιαίτερα μέσα από την τηλεόραση.
Η αναγνώριση από την τηλεόραση και το θέατρο
Ο Τσάγκλος έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τη μικρή οθόνη. Αρχικά στην κρατική τηλεόραση και αργότερα στις ιδιωτικές παραγωγές, έπαιξε σε δεκάδες σειρές. Συνήθως υποδυόταν τον αγαθό παππού ή σπανιότερα τον αυστηρό τύπο. Ορισμένοι από τους πιο γνωστούς τίτλους στις οποίες συμμετείχε είναι: «Τα Λαυρεωτικά», «Κάμπινγκ», «Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», «7 θανάσιμες πεθερές» και «Στο παρά πέντε».
Παρόλα αυτά, η μεγαλύτερη του αγάπη ήταν το θέατρο. Ήταν ιδιαίτερα υπερήφανος για το γεγονός ότι το θερινό Δημοτικό Θέατρο Μαραθώνα φέρει το όνομά του – ένας χώρος που απέκτησε μορφή και ζωή το 1989 χάρη στη δική του επιμονή και όραμα. Εκεί σκηνοθέτησε για πρώτη φορά την «Αυλή των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, συνεχίζοντας με έργα του Κεχαΐδη, του Κορρέ και του Max Mills.
Όταν μου μιλούσε για το εγχείρημα στον Μαραθώνα, η κουβέντα μας πήγαινε πάντα πιο βαθιά – από τις «Γιορτές των Βράχων» του Μίνωα Βολανάκη μέχρι το «Θέατρο του Βουνού» του Βασίλη Ρώτα και άλλων πνευματικών “ανταρτών” της εποχής.
Μια σιωπηλή, αξιοπρεπής έξοδος
Ο Βασίλης Τσάγκλος πέθανε την Τσικνοπέμπτη του 2017, σε ηλικία 77 ετών – την ίδια ημέρα που «έφυγαν» και οι σπουδαίοι εικαστικοί Δημήτρης Μυταράς και Γιάννης Κουνέλλης. Ο θάνατός του δεν συνοδεύτηκε από δακρύβρεχτες συνεντεύξεις ή υπερβολικές εξομολογήσεις στα media. Παρέμεινε αξιοπρεπής ως το τέλος, ένας ήσυχος εργάτης της τέχνης που άφησε βαθύ αποτύπωμα.
Ήταν, τελικά, ένας αυθεντικός «νεορεαλιστικός» τύπος, ένας πάντα έτοιμος για δράση ηθοποιός και πάνω απ’ όλα, ένας γλυκός άνθρωπος. Καλό σου ταξίδι, κυρ-Βασίλη…
