Θλίψη για τον θρυλικό “Μανάρα”
Έφυγε από τη ζωή ο Χρήστος Παντελής, γνωστός ως Μανάρας, ένας σπουδαίος μουσικός του λαϊκού τραγουδιού από τη Συκιά Χαλκιδικής. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή ο Θωμάς Κοροβίνης, ο οποίος τον αποχαιρέτησε με το παρακάτω κείμενο:
“Εξεμέτρησε το ζην και ο Μανάρας μας. Από τους καιρούς των μύθων βγαίνει, όχι απ’ την εποχή μας. Μείναμε λίγοι. Ελάχιστοι. Ποιοί; Όσοι προλάβαμε και ζήσαμε -και φτιάξαμε κι έναν κόσμο- στα δικά μας μέτρα και σταθμά, ως το γύρισμα του νέου αιώνα περίπου, μια Θεσσαλονίκη που αμόλησε τα γκάζια της και προ πολλού, όχι τώρα, εξέλιπε.
Δε γουστάρω μνημόσυνα. Αλλά να! Για την τιμή των πραγμάτων! Τ’ ακούς, Γιώργο Χουλιάρα; Αν δεν ήσουν εσύ, δεν ανταμώναμε, και δεν σε ζούσα, ρεμπέτη μου ατόφιε, δε θα έπαιρνα αντίδωρο απ’ την αλαναρία του “Ναού, του αθάνατου μαγαζιού που έφτιαξες στην Τούμπα, και δε θα έγραφα και την “Όμορφη νύχτα”, μια ντουκαμενταρισμένη λαική μυθιστορία του ανεπανάληπτου μουσικού, ερωτιάρικου και γλεντζέδικου θιάσου της εποχής μας -“τότε που ζούσαμε”, που λέει κι ο Ασημάκης Πανσέληνος.
Προς τιμήν λοιπόν του θρυλικού Ρομπέν της Χαλκιδικής και της μαγκιόρικης πενιάς, φίλου μας, Χρήστου Μανάρα, αιωνία ανάπαυση και μνήμη, αμήν! —Ένα από τα κεφάλαια του βιβλίου μου “ΟΜΟΡΦΗ ΝΥΧΤΑ”, μοναδικού βιβλίου τέτοιου ύφους στην χώρα, όπου παρελαύνει όλος ο καχπέ ντουνιάς της Σαλόνικας, μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, σεξοβόμβες -ως και ο “Γαμίστερ Κόσμος””.
Στη συνέχεια, ο συγγραφέας παραθέτει το κεφάλαιο από το βιβλίο του «Όμορφη Νύχτα» που είναι αφιερωμένο στον Χρήστο Παντελή ή αλλιώς «Μανάρα».
Μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Κοίταξε, ο Χρήστος είναι απ’ τη Συκιά Χαλκιδικής. Από κει που είναι κι ο φίλος μας ο Μάλαμας. Είναι μουσικομάνα, μπουζουκομάνα αυτός ο τόπος. Τους γνωρίζω, ξέρω και τα χούγια τους, γιατί τα καλοκαίρια παραθέριζα επί σειρά ετών στην Τορώνη και στο Πόρτο Κουφό, εκεί στις απέραντες κορδελιαστές παραλίες,
που τα’ χουν όλα στην κατοχή τους, στο δικό τους βιλαέτι. Έμαθε ωραίο μπουζούκι ο Χρήστος, έφυγε νεαρός απ’ το χωριό του και επιβίωσε χάριν στο μουσικό του τάλαντο. Έπαιξε και στο εξωτερικό πολύ καιρό, στην Ευρώπη. ”Ήρθε”, μου’ λεγε ο Χρήστος «η Σεβάς χανούμ αυτοπροσώπως και με πήρε απ’ το χωριό με ταξί».
Σε άλλο σημείο επισημαίνεται: «Το’ 69 για να πάμε σ’ ένα κέντρο στη Γερμανία να κάνουμε πρόγραμμα. Εγώ παίζω γλυκό μπουζούκι και με γουστάρουνε. Παίρνω χρώματα απ’ τους παλιότερους μπουζουξήδες. Όπως ο Μπέμπης, για παράδειγμα. Όλοι μίμοι είμαστε. Όλοι παίρνουμε ο ένας απ’ τον άλλον. Δεν υπάρχει ανεπηρέαστος.
Σ’ όλες τις τέχνες υπάρχει μίμηση. Ειδικά στο όργανο». -Έχει πολλά ανέκδοτα ο Χρήστος. Πολλές ιστορίες. -Πολλές και τρελές. –Έπαιξε, μου’ λεγε με τον Τσαουσάκη, τον ζήλεψα, ήταν τυχερός, τον πρόλαβε. Μέχρι το πρωί μπορεί να σου διηγείται, του κόσμου τις ιστορίες έχει να σου λέει. Ο Τσαουσάκης τον φώναζε «έλα δω, ρε γαλανό γίδι», επειδή είναι γαλανομάτης και από βουνίσιο χωριό. Θυμάμαι που παριστάνει τον Πρόδρομο, πώς τραγουδούσε και πώς μιλούσε».
Κ. Μάλαμα: «Ο Μανάρας υπήρξε ένας σπουδαίος της λαϊκής μουσικής»
Σε δήλωσή της η βουλευτής Χαλκιδικής, Κυριακή Μάλαμα αναφέρει:
“Η απώλεια του Χρήστου Παντελή μας γεμίζει με θλίψη. Ο «Μανάρας» υπήρξε ένας σπουδαίος, ένας πηγαίος καλλιτέχνης της λαϊκής μουσικής.
Η υφολογική του προσέγγιση και το ταλέντο του τον κατατάσσει στους σπουδαίους μουσουργούς του λαϊκού τραγουδιού.
Η μουσική οικογένεια της Συκιάς τον αποχαιρετά και θα τον θυμάται πάντα ως έναν αυθεντικό ρεμπέτη που έζησε για την μουσική. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του”.
